Aconcagua, the crown of the Americas

De laatste maand is weer snel voorbij gegaan; de stage is succesvol afgerond, we hebben een mooi afscheidsfeestje (en tevens verjaardagsfeest van Gunnar) gehad bij Ximena, en we hebben afscheid moeten nemen van de Brasilian Coffee (met de beste Sushi van Zuid Amerika). Gelukkig is dit afscheid van korte duur, want met nieuwjaar komt Ximena naar Buenos Aires, Argentinië, om te feesten, en zal ik daarna met haar in twee weken via Brazilië en Paraguay terugreizen naar CBBA. Daarna reis ik alleen door naar Peru, Lima, om met Gunnar terug te vliegen naar Nederland (waar tegen die tijd de Christen Unie wel aan het regeren zal zijn).
Na het vertrek uit CBBA was het tijd voor een laatste roadtrip. Agnes, Thijs, Gunnar en ik werden hierbij vergezeld door Leo (Gunnar’s vader, die niet te beroerd was om mee te doen aan een chippendale fotosessie) Eelke (die in de laatste minuten in Uyuni nog wist te regelen dat hij mee kon; door de laatste bus te missen in Potosí moest hij die nacht een taxi nemen naar het 2000km verderop gelegen Uyuni!), en Isabel (het zeer gezellige Nederlandse vriendinnetje van Eelke, die nooit te beroerd is voor een mooi verhaal. Eelke en Isabel kennen elkaar uit Oruro, een klein onontdekt pareltje gelegen in de hooglanden van Bolivia). We hebben ons drie dagen lang rond laten rijden in een Jeep over het grootste zoutmeer ter wereld, langs bizarre rotsformaties, koraalriffen op 4000m hoogte en bizarre meren (een rood meer, een groen meer vol Arsenicum en vele anderen) waar duizenden flamingo’s leven 0p 4800m hoogte (wat hoger is dan de Mt. Blanc!). De trip eindigde aan de Chileense grens waar er snel afscheid genomen moest worden van de Partysquad.
Hierna ben ik in mijn eentje afgereisd naar San Pedro de Atacama, een klein hippie dorpje in de droogste woestijn ter wereld (waar op sommige plekken nooit water valt) gelegen in het noorden van Chili, omringt door 22 vulkanen! Hier ontmoette ik al snel drie Spanjaarden en een Amerikaans meisje waar ik drie dagen mee heb doorgebracht. Ik sliep in een klein hostel met een mooie binnenplaats waar iedereen voor het ontbijt al aan het blowen was (de 25 jarige eigenaresse, haar hulpjes (de meest lamme gasten die deze woestijn rijk is), en de 45 jarige gids voor mooie roadtrips). Op het einde van de tweede dag kwam ik Gunnar, Thijs en Leo weer tegen voor een mooie laatste avond (ik kon helaas niet meer herinneren wat ik de dagen ervoor gedaan had, en waarom ik er nog was ;) ). De laatste dag zijn we met z’n vieren nog naar een natuurlijke warmwaterbron gegaan hoog in de bergen (topdag!).
Hierna was het tijd voor de 24 uur durende busrit naar Santiago de Chile waar ik de dag erna Bogdan opgehaald heb van het vliegveld. Die dag zijn we meteen vertrokken naar Argentinië; een zeven uur durende busrit, dwars door de Andes. In Mendoza aangekomen hebben we niet veel gedaan. We hebben alle spullen die we nodig hadden voor de beklimming gekocht en gehuurd, en verder hebben we veel geslapen. Vandaag, de dag voor de beklimming, hebben we ingecheckt in een vier-sterren hotel om nog even helemaal bij te komen.

Morgen is het dan eindelijk zover. We gaan beginnen aan de beklimming van de Aconcagua (6962m), wat ‘stenen wachter’ betekent; het is de op één na hoogste berg van de Seven Summits (dit zijn de zeven hoogste bergen van alle continenten, alleen mt. Everest is hoger), en na onze succesvolle beklimming van de Kilimanjaro eerder dit jaar, onze tweede in de legendarische reeks! Verder is de Aconcagua de hoogste berg van het westelijk en zuidelijk halfrond, de hoogste berg ter wereld buiten de Himalaya’s, en de zwaarste trekking op aarde. De berg wordt geteisterd door winden van 180km/h (viento blanco, een paddestoel die zich soms boven de berg vormt, waarna iedereen aangeraden wordt de hoogste kampen te verlaten), en temperaturen tot –40 graden celcius. Zoals jullie begrijpen, een berg ‘not to be trifled with’. Het percentage dat deze berg haalt ligt op ongeveer tien procent (de organisaties hier vertellen het liever als: bij 60% van alle groepen (meestal 10-12 mensen) is er altijd wel iemand die het haalt). Ondanks alle statistieken hebben we er nog steeds vertrouwen in! Ik heb de laatste maanden goed getraind, op 2500m hoogte, en ben bij de cardioloog geweest die mij gezond verklaarde, en ik ben zeer goed uitgerust met alleen maar ‘top of the bill’ spullen (en niet zoals op de Kilimanjaro met vele t-shirts en truien etc.). Mijn ouders hoeven zich daarom geen zorgen te maken, we doen geen gekke dingen.

Ik ga nu slapen, want moet over enkele uurtjes alweer op. De komende drie weken zal er radiostilte zijn van mijn kant; iedereen bij deze dus alvast een Gelukkig Nieuwjaar!

Gunnar, Thijs en Agnes, bedankt voor een onvergetelijke tijd! Eelke, Leo en Bo, super dat jullie er ook waren! En iedereen bedankt voor alle mooie berichtjes, ik verwacht er weer vele in het nieuwe jaar te kunnen lezen.

Update:
We zijn nu 6 dagen onderweg. Op dit moment zitten we in Plaza de Mulas (Basiskamp) op 4300m hoogte en Bo en ik voelen ons super. Net de dokterscheck gehad en alles was goed (een paar mensen mogen niet door).